DVD Recensie | Metallica Through the Never (Sandro Algra)

Recensiei

DVD Recensie Metallica Through the Never door: Sandro Algra

9200000020660922

Titel: Metallica Through the Never
Artiest(en): Metallica
Regisseur: Nimród Antal
Medium: DVD, 2 disks
Speelduur: 93 minuten
Genre: Documentaire, Muziek
Regio: 2
Taal: Engels
Beeldformaat: 16:9
Audio: Dolby Digital 5.1
Release: februari 2014
EAN: 8713045240301

 

Inhoud:
1. Hoofdfilm: Metallica Through The Never
2. Bioscooptrailer
3. Videoclip: Master Of Puppets (met beelden uit de hoofdfilm)
4. Interviews: Cast & Crew
5. Interviews: Sound & Music Team
6. Documentaire: Making Of Metallica Through The Never
7. Q&A interview: Mill Valley Film Festival; met Metallica, regisseur Nimród Antal en acteur Dane DeHaan
8. Interview: Orion Festival 2013 Film Tent highlights met Lars Ulrich

Op de 3D blu-ray versie:
1. Hoofdfilm: Metallica Through The Never in 3D
2. Digitale download van de film

Deze uitgave is beschikbaar gesteld door Entertainment One

blu_dvd

[youtube N4IhWJ8r7_4]

Vorig jaar was ’s werelds grootste heavy metal band voor de verandering eens wereldwijd te zien in IMAX theaters. Metallica Through The Never is een epische concertfilm die je de ultieme rockervaring moet bezorgen. Als dit nieuws je is ontgaan behoor je waarschijnlijk niet (meer) tot de harde kern van Metallica-fans, die deze band sinds zijn oprichting (33 jaar geleden alweer!) nauw en trouw volgt. Is deze film dan puur voor dat publiek? Zeker niet: de Californische groep is populairder dan ooit onder verschillende bevolkingsgroepen, het is een van de meest verkochte artiesten ter wereld. Het zal nog even duren voor ze een nieuwe plaat uitbrengen maar voor deze gelegenheid poetsen ze de roest van hun vingers om hun beste live concert ooit te spelen.

Metallica Through the Never

Rockhooligans
Het centrum van Vancouver maakt zich op voor een onvergetelijk avondje ouderwets headbangen. De plaatselijke arena stroomt vol met uitzinnig publiek en achter de schermen wordt een groot spektakel opgezet door een team van tientallen vakmensen. Onder hen bevindt zich een jonge roadie genaamd Trip (Dane DeHaan). Als Metallica-fan heeft hij de beste baan ter wereld: hij kan zijn favoriete band immers elke avond van dichtbij aanschouwen. Helaas wordt de pret voor hem verstoord als hij te horen krijgt dat een vrachtwagen met bijzonder belangrijke inhoud nooit bij de concertzaal is aangekomen. Er zit niks anders op: Trip moet de show, die net op gang begint te komen, vroegtijdig verlaten.

Wat de leiding niet had voorzien is de apocalyptische volksopstand die zich op dat moment in de straten van Vancouver voltrekt. Plotseling bevindt de loopjongen zich middenin een vechtpartij tussen de oproerpolitie en een groep duivelse relschoppers. Als hij bij de vrachtwagen aankomt blijkt de lading te bestaan uit niets meer dan een leren tas, waarvan de inhoud dusdanig schokkend is dat we deze van de cameraman niet mogen zien (inderdaad, net zoals in Pulp Fiction). Terwijl de toestand buiten steeds meer Oekraïense proporties aanneemt dendert het muzikale spektakel binnen vrolijk verder.

Metallica Through the Never

Greatest bits, Yeeah!!
Zelfs het einde van de wereld kan een Metallica-concert natuurlijk niet overstemmen. Bij elk lied verschijnt er weer een nieuw decorstuk, het ene nog spectaculairder dan het ander: van een elektrische stoel tot een metershoog standbeeld van Vrouwe Justitia en zelfs een uitgebreide rampoefening met toesnellend ambulancepersoneel. Ook voor de fans die de band al langer volgen heeft deze film een aantal verrassingen in petto die de concertervaring naar een hoger niveau tillen.

Metallica Through the Never

Er zijn inmiddels zat films verschenen die deze groep in zo ongeveer elke fase van zijn illustere carrière tonen. Van beelden uit de hoogtijdagen van de thrash metal (Cliff ‘em All, 1987) tot een documentaire over de totstandkoming van hun meest succesvolle plaat (Classic Albums: Metallica, 2001), geflankeerd door een reusachtig symfonisch orkest (S&M, 1999) of smijtend met deuren tijdens groepstherapie (Some Kind of Monster, 2004): de liefhebber heeft ze allemaal al eens zien langskomen. Eigenlijk is Through the Never een ode aan het live-spektakel dat de band door de jaren heen aan zijn fans heeft getoond. Zo fraai was het geheel echter nog niet op film vastgelegd.

Bij een nostalgietrip horen natuurlijk ook de ‘greatest hits’. Overigens spreekt de band liever van ‘greatest bits’: publiekslievelingen als Master of Puppets hebben de hitlijsten nooit gehaald maar zijn natuurlijk onmiskenbare klassiekers van het genre. Sommige nummers worden inmiddels een toontje lager gespeeld om zanger James Hetfield tegemoet te komen. Het eeuwige boegbeeld van de band is overigens zeer goed bij stem. De kenmerkende ‘yeeahs’ en ‘oooohs’ klinken weer als vanouds.

Iets extra’s
Voor een dubbele disk-uitgave zijn de extra’s aan de magere kant. Afgezien van een videoclip en een trailer krijg je voornamelijk interviews voorgeschoteld, waarin veel informatie wordt herhaald. De belangrijkste extra is ongetwijfeld de ‘making of’ die bijna net zo lang duurt als de film zelf. Het is bijzonder interessant om het ontwikkelingsproces van deze monsterproductie op de voet te volgen, al ligt de nadruk vaak wel erg op de technische aspecten van het geheel. Elke special effect heeft zijn eigen verhaal, maar niet alle verhalen zijn even boeiend. Wie alleen het eerste en laatste kwartier van deze docu bekijkt krijgt de belangrijkste informatie ook wel binnen.

Metallica Through the Never

Een raampje naar de live-ervaring
Metallica Through The Never is een van de mooiere concertfilms die ik tot nu toe heb gezien. Het is een technisch hoogstandje en de muziek is goed tot uitstekend. De filmmakers waren wel erg optimistisch toen ze meenden te streven naar een memorabele film als Pink Floyd – The Wall. Het bevat namelijk geen narratief met diepgang, wat genoeg is om het te tillen naar een niveau boven een normale concertfilm. Je moet deze film zien voor wat het is: een mooie show en een lange videoclip ineen. Voor elke Metallica fan (of muziekliefhebber) is deze film zeker een paar tientjes waard. De ouwe heren vertonen geen tekenen van metaalmoeheid; live kunnen ze nog wel een tijdje mee.

Sandro Algra