Blog | Een terugblik op NFF 2014 (Immy Verdonschot)

Recensie00

door: Immy Verdonschot

Ja ja, nog een blog over het Nederlands Film Festival! Na zo’n filmfestival loop ik namelijk over van goede ervaringen, geweldige gesprekken en natuurlijk – hoe kan het ook anders – aanraders van Nederlandse films. Daarom bij deze nog een korte terugblik op het afgelopen NFF.

Naar de film?
Het nadeel van het schrijven van een Dagkrant voor dit filmfestival, is dat je het vaak zo druk hebt, dat je amper tijd hebt om een film te zien. Door al het voorwerk dat we dit jaar echter al hebben gedaan voor het festival daadwerkelijk van start ging, viel het gelukkig mee. Zo kon ik op de première-avond al meteen naar Bloedlink, volgde op zondag al snel Bro’s Before Ho’s en ja, deze film had ik natuurlijk al gezien. Maar wanneer je met enkele redactiedames naar een film kan, sla je die gezelligheid natuurlijk niet af. Daarna volgde onder andere nog Zomer, echt een aanrader – zeker voor Brabanders, en onder andere The Firebird.

10744990_884866441531165_610781623_n

Symfonische cinema
The Firebird met het Radio Filharmonisch Orkest behoorde tot het speciale programma in het thema muziek. Deze voorstelling viel namelijk onder symfonische cinema, waar bij bekende klassieke stukken beeld wordt gemaakt. De avond opende met The Isle of the Dead (2011), terwijl tijdens het tussenstuk de aandacht weer op de muziek werd gelegd en geen beeld vertoond werd. De afsluiting van deze voorstelling was het meest indrukwekkend: The Firebird (2014). Op dit bekende stuk werd tegelijkertijd een verfilming getoond met in de hoofdrollen Hannah Hoekstra, Gijs Scholten van Aschat en Willem Voogd. Niet alleen was het een mooie verfilming, maar ook zat er nog een mooi stuk moderne dans in. Dus hou je van klassieke muziek, dans en van film, laat deze vertoning dan niet aan je voorbij gaan!

10733512_884866391531170_706210521_n

Werk en NFF
Voor het eerst in jaren kon ik niet het gehele festival van de partij zijn. In september heb ik namelijk promotie gemaakt, waardoor ik vijf dagen per week werk en slechts een aantal vakantiedagen had. Hierdoor kon ik de eerste week aanwezig zijn, maar zat ik de tweede week weer achter mijn computer in Amsterdam. De eerste dag op werk merkte ik al hoeveel ik de redactie miste, dus iedere avond probeerde ik ofwel aan te sluiten bij het eten, ofwel een filmpje met de rest van de redactie te pakken. Ook al zat ik niet meer op de redactiezolder, op die manier hoefde ik de kanjers van de Dagkrantredactie in ieder geval niet te missen.

10744874_884866351531174_1140619715_n

Visual Effects – VFX
Doordat ik zoveel moest werken, miste ik een dag waar ik graag bij had willen zijn. Namelijk de Visual Effects dag, waarop verschillende VFX Sessies gehouden werden. Op zondag had ik voor deze dag twee Nederlandse Visual Effects Supervisors mogen interviewen voor het openingsartikel van dinsdag: Kasper Oerlemans en Dennis Kleyn. Tijdens dit interview lieten ze zien wat ze van plan waren te bespreken en kreeg ik al een kleine blik achter de schermen van hoe zij werken en wat hun werk inhoudt. Ik baalde dan ook echt dat ik er niet bij kon zijn, maar prijs mezelf gelukkig dat ik er door middel van het interview alsnog iets van mee heb kunnen krijgen.

10736214_884866414864501_57098975_n

Party time
De laatste dag van het festival wordt altijd afgesloten met de prijsuitreiking van de Gouden Kalveren. Helaas moet ik toegeven dat ik deze nog steeds niet heb gezien. Maar dat neemt natuurlijk niet weg dat ik volledig op de hoogte ben gebleven. Want de afsluiting van de redactie ziet er altijd net wat anders uit: Zo gaan wij namelijk met de gehele redactie (give or take een afmelding) uit eten. We kleden ons alvast in ons Gala-best en vullen de avond met bijpraten en updates van de uitreiking via Twitter volgen en bediscussiëren. Want je kunt natuurlijk geen prijsuitreiking hebben zonder een poll. Zodra ieder zijn bord had leeggegeten, de stemmen waren geteld, de trofee uitgereikt was en de hoofdredacteur ons bedankje had gehad, vertrokken we richting het Gala-feest. Want daar mochten we wel bij zijn!

Het zal niemand verbazen dat het een late avond is geworden vol gezelligheid, gedans en goede muziek. In mijn hele leven heb ik nog nooit ‘Hey Mickey’ op een feest gehoord, maar hier gebeurde het. Kortom, NFF 2014 was weer een geweldige tijd, maar als het aan mij ligt probeer ik er de volgende keer toch weer de volle twee weken bij te zijn ;-).

xoxo,

Immy.